محدوده‌های OAuth و مرزهای حساب

محدوده یک اجازه نام‌گذاری‌شده است که توسط یک برنامه درخواست می‌شود و به‌عنوان بخشی از یک مجوز تأیید می‌شود. محدوده‌هایی که همراه با توکن بازگردانده می‌شوند را بررسی کنید؛ درخواست یک اجازه به معنای تأیید آن نیست.

دامنه	معنا	استفاده کنید زمانی که
openid	مورد نیاز برای ورود مدیریت‌شده Builder و موضوع خاص مشتری.	برنامه شما یک مشتری ShareAI را وارد سیستم می‌کند.
profile	ادعاهای پروفایل مجاز برای حساب انتخاب‌شده.	برنامه شما به یک نام نمایشی نیاز دارد.
email	ادعاهای ایمیل در صورت مجاز بودن برای حساب انتخاب‌شده.	برنامه شما به یک ادعای ایمیل تأیید‌شده نیاز دارد.
surcharge	مجوز استنتاج تحت توافقنامه استفاده از برنامه پذیرفته‌شده.	حساب ShareAI انتخاب‌شده هزینه استنتاج برنامه را تأمین خواهد کرد.

چه کسی مجوز می‌دهد؟#

یک مجوز شامل openid profile email 10. بدون surcharge دسترسی به موجودی یا استنتاج پرداخت‌شده را نمی‌دهد. همچنین عملیات API Provider، API Device یا API Creator را مجاز نمی‌کند. این رابط‌ها اعتبارنامه‌ها و قوانین خاص خود را دارند.

حریم خصوصی سازمان#

کاربر می‌تواند حساب شخصی خود یا یک سازمانی که دارای اختیار لازم برای آن است را مجاز کند. موضوع عمومی به مشتری OAuth و حساب محدود می‌شود. آن موضوع مبهم را ذخیره کنید به جای شناسه کاربری خام WordPress، شناسه ارائه‌دهنده یا موضوعی که از مشتری دیگری به دست آمده است.

درخواست محدوده‌های کمتر در تازه‌سازی#

مجوز سازمانی سازمان را شناسایی می‌کند. فرض نکنید که شامل ایمیل شخصی، نام نمایشی یا آواتار مدیر تأیید‌کننده است. ادعاهای اختیاری غایب را به عنوان غایب در نظر بگیرید و برنامه خود را طوری طراحی کنید که به طور غیرمنتظره به آنها نیاز نداشته باشد.

مجوزهای ارائه‌دهنده و دستگاه جدا هستند#

درخواست تازه‌سازی ممکن است دامنه توکن دسترسی حاصل را محدود کند. نمی‌تواند مجوزی را اضافه کند که مجوز هرگز تأیید نکرده است. برای افزودن دسترسی استنتاج یا تأیید هزینه بالاتر، مشتری را از طریق یک مجوز تعاملی جدید ارسال کنید.

ارائه‌دهنده و مجوزهای دستگاه جدا هستند#

دامنه‌های API Provider به توکن‌های دسترسی ارائه‌دهنده اعمال می‌شوند. دسترسی API Device به یک رابطه ارائه‌دهنده–دستگاه محدود است؛ نام‌های دامنه OAuth را برای آن اختراع نکنید.